Sahara - biwak pod klifami Al Ujun.

Udało mi się znaleźć odpowiednio dużo czasu, żeby wybrać się na drugi nocleg. Z pracy wróciliśmy jakoś wcześniej, więc na szybko spakowałem plecak i ruszyłem poza obręb metropolii. Tym razem zdecydowałem się na lulu tuż pod miastem. Opisywałem już w innym miejscu, jak wyglądają klify nad wyschniętą doliną Saguia el Hamra, nad którymi stoi Al Ujun. Uznałem, że gdzieś pod nimi znajdę miejsce na swój namiot. Pełno tam szczelin, nawisów skalnych czy nawet małych jaskiń wijących się pomiędzy zwalonymi głazami wielkości domków ogrodowych. Czyli warunki są tam wprost wymarzone na moje potrzeby.

 Miasto jak zwykle opuściłem przez dziurę w płocie i, omijając wszelkie śmieci i inne nieczystości, udałem się w dół klifów. Niestety nie miałem za dużo czasu przed zmierzchem, żeby odejść gdzieś dalej, trzeba więc było brać pierwszą dogodną lokalizację. Padło na nawis skalny o kilkunastometrowej długości i kilkumetrowej szerokości, pod którym leżał miękki piasek, tylko czasem przetykany większymi kamieniami, i znajdujący się ponad tym piaskiem na tyle wysoko, że dało się pod nim zmieścić mój namiot w pustynnym kamuflażu. Nigdy bym się nie spodziewał, że pomarańczowy namiot może się gdzieś wtapiać w okolicę, ale wizyta na Saharze przekonała mnie, że może.

Sam nawis skalny, pod którym przyszło mi obozować, był bardzo malowniczy, wypłukany od spodu wodą i z dość nieregularną powierzchnią. Obok miałem wielki skalny blok, który odpadł kiedyś od klifu i teraz leżał sobie obok. Pomiędzy nim a resztą skał utworzyła się wąska, piaszczysta ścieżka. Z punktu, który wybrałem, było widać też dno wyschniętego jeziora i trochę krzaków rosnących w okolicy. Miejsce było całkiem klimatyczne i dobrze nadawało się do moich celów. Żeby przystosować je jeszcze bardziej, ułożyłem sobie krąg z kamieni na ognisko, przylegający do wspomnianego wcześniej bloku skalnego. O kamienie jakoś nie było ciężko w okolicy, więc dość szybko wyprodukowałem sobie nieregularny okrąg mający na celu utrzymanie w ryzach mojego ogniska. W innym wypadku ogień mógłby przypalić okoliczny piasek... No dobra, po prostu chciałem, żeby mi to ładnie wyglądało, tak przyjemniej się siedzi przy porządnym ognisku elegancko obłożonym kamieniami. Wprawdzie z tym ostatnim jakoś nie wyszło, ale się starałem.

Teraz należało zdobyć jeszcze treść, którą wypełnię moje ognisko. Nie miałem z tym większego problemu ze względu na wyższą wilgotność gleby. Rosło tu sporo krzaków i dało się znaleźć sporo uschłych gałęzi walających się pomiędzy skałami. Trzeba to było tylko zebrać i przywlec pod obozowisko. Zazwyczaj robię sobie większy zapas drewna niż realnie potrzebuję, więc i tym razem przywlokłem sobie niezły stos gałęzi. W sumie to nie wiedziałem, jak szybko będą się spalać, więc dla odmiany było to jakoś uzasadnione. Nadmiar opału to bardzo miła odmiana w stosunku do jego całkowitego braku, który przerabiałem zarówno tutaj, na pustyni, jak i w innych częściach globu, jak chociażby Islandia.

Następnie trochę wyrównałem piasek i zabrałem się za rozłożenie namiotu. Deszczu się jakoś nie obawiałem, nie to, żebym nie widział burzy na Saharze, po prostu miałem miejscówkę niemalże całkiem osłoniętą skałami od góry, ale i tak zdecydowałem się na rozłożenie tropiku. Teraz usiłuję sobie przypomnieć dlaczego? Chyba nie chciałem, żeby mnie skorpiony podglądały. Wbijanie śledzi w piasek niby jest proste, ale niezbyt efektywne, więc musiałem odciągi wiązać do kamieni, żeby jakoś to wszystko wyglądało. Udało mi się dość sprawnie rozłożyć ze wszystkim, tak że przed zmierzchem mogłem się już zabrać za rozpalanie ognia.

 To był bardzo spokojny wieczór, siedziałem sobie przy ognisku, popijając herbatę i gapiąc się w ogień. Ciszę nocy przegryzałem daktylami i po prostu cieszyłem się chwilą. Moja miejscówka w świetle ognia zyskała tajemniczą aurę. Niewielki krąg światła rozjaśniał tylko najbliższe skały, a reszta tonęła w mroku, dając wyobraźni spore pole do popisu. Jako że czasu mi nie brakowało, to pobawiłem się trochę w fotografię nocną, a potem po prostu zaległem spać w namiocie. Poranek przywitał mnie widokiem wielbłądów spacerujących poniżej obozowiska. Łaziły sobie spokojnie i skubały kolczaste krzaczki rosnące dookoła. Widok bardzo przyjemny i jeszcze bardziej podkreślający, że jestem tu, gdzie jestem. Niby do tej pory już zdążyłem się przyzwyczaić do widoku tych garbusów, a nawet do ich smaku, bo łatwo o ich mięso w lokalnych restauracjach, ale jakoś mi się nie znudził, znaczy widok, choć smak też nie.

 W moim obozowisku pojawił się jeszcze jeden gość, mianowicie jakiś robotnik z rolką siatki na ramieniu... Nie mam pojęcia, skąd szedł ani dokąd zmierzał, ale okazało się, że jego trasa wiedzie obok mojego namiotu. On na mój widok zdziwił się bardziej niż ja na jego. W końcu w mieście, w którym niemalże nie da się spotkać białych na ulicy, spotkanie takiego typa w namiocie pod miastem może być dość zaskakujące. Facet uśmiechnął się tylko, skinął mi głową i poszedł dalej ze swoim bagażem na ramieniu. On sobie pewnie pomyślał, że trafił na jakiegoś dziwaka, ja sobie pomyślałem, że jednak muszę poświęcać więcej czasu na dobór miejsca pod obozowisko...